[ Pobierz całość w formacie PDF ]
.Niekrasow nie tylko wyraził na to zgodę, lecz nawet oddał do ich dyspozycji swego kucharza.Oczywiście bosman, jako znany smakosz, ujął ster przygotowań w swoje fachowe dłonie.Od samego ranka szperał w jukach, a około południa przeniósł się do kuchni z koszem pełnym rozmaitych zapasów.Jedynie Tomek, obdarzony jak zwykle specjalnymi łaskami bosmana, został dopuszczony do nęcących podniebienie przygotowań.O zmierzchu kapitan zakotwiczył statek w pobliżu wybrzeża, cała załoga oraz pasażerowie zebrali się w mesie.Niekrasow nie szczędził starań, by wytworzyć jak najprzyjemniejszy nastrój, ale wszelkie jego wysiłki nie odnosiły pożądanego skutku.Lisio przebiegła twarz Pawłowa oraz jego niespokojne oczy, spoglądające spode łba na rozmawiających, odbierały wszystkim apetyty i humor.Zniechęcony tym Niekrasow zamilkł w końcu i siedział nachmurzony.Bosman Nowicki był tego wieczoru bardzo markotny.Przez cały dzień starał się wznieść na najwyższy szczyt sztuki kulinarnej, lecz wszystkie jego trudy nie przyniosły pożądanego rezultatu.Wspólny obiad bardziej przypominał stypę pogrzebową niż wesołą biesiadę.Na domiar złego, dziwnym zrządzeniem losu, Niekrasow posadził go przy stole obok Pawłowa.Wprawdzie z drugiej strony marynarza siedział Tomek, ale i tak przecież nie mogli swobodnie rozmawiać.Zerkali tylko na siebie porozumiewawczo i, jak reszta gości, jedynie od czasu do czasu rzucali jakieś zdawkowe słowo.Tomek siedział znudzony, aczkolwiek przedtem cieszył się z owego wieczornego spotkania.Miał nadzieję, że mile pogawędzą z Niekrasowem, a tymczasem.Zaledwie obiad dobiegł końca, załoga “Sungaszy”, Goldowie i Udadżalaka przenieśli się na pokład holownika.– Ci przynajmniej teraz będą mogli swobodnie pogadać – mruknął bosman do Tomka.Tomek kiwnął głową.Rozmyślał nad czymś, aż w końcu nieznacznie szturchnął przyjaciela w łokieć i szepnął:– Do licha, niech pan częściej napełnia kieliszek Pawłowa!– Zwariowałeś? Szkoda gorzałki! – oburzył się bosman.– Niech pan mu dogodzi, wtedy wyniesie się stąd!– Ba, kiedy on sprytny! Ledwo jęzor macza w kieliszku.– Trzeba zmusić go do picia; niech pan słucha.– pochylił się ku bosmanowi, ten zaś najpierw poczerwieniał z oburzenia, a potem poweselał.Zgodnie kiwnął głową.Po chwili chrząknął głośno; wszyscy zaciekawieni spojrzeli w jego stronę.– Siedzimy z nosami zwieszonymi na kwintę, bo każdy z nas poczuwa się do ciężkiego grzechu – zagaił.Pawłow poruszył się tak gwałtownie, że omal nie zrzucił talerza na podłogę.Wzrokiem przylgnął do ust mówiącego, aby nie uronić ani jednego słowa.Wyraźny niepokój odmalował się na twarzach Smugi i Wilmowskiego, Niekrasow zaś zdumiony spoglądał niepewnie.– A tak, szanowni panowie, nagrzeszyliśmy, ale lepiej wyznać swe winy i.naprawić błędy – perorował marynarz.– Upił się po raz pierwszy w życiu – szepnął zdenerwowany Wilmowski.– Prędzej oszalał – syknął Smuga.Tylko Tomek spokojnie przysłuchiwał się wywodom przyjaciela, zerkając na biesiadników.Bosman tymczasem ciągnął dalej:– Tak, tak, zapomnieliśmy, że co boskie należy oddać Bogu, a co cesarskie cesarzowi! Musimy natychmiast odrobić karygodne zaniedbanie! Wznoszę toast za zdrowie cara Mikołaja II[50].Gdyby grom niespodziewanie uderzył w statek, nie wywołałby większego wrażenia niż toast wzniesiony przez bosmana.Wilmowski pobladł z gniewu, Niekrasow pogardliwie wzruszył ramionami, natomiast Pawłow przestraszył się nie na żarty, że ten zawalidroga wytknął mu tak poważne niedopatrzenie.Smuga, zgorszony w pierwszej chwili postępkiem bosmana, teraz spojrzał na Tomka.Dostrzegł błysk wesołości czający się w jego oczach, natychmiast zrozumiał wszystko.Bosman powstał, ujął karafkę.Kolejno napełniał kieliszki.Już pochylił się nad stołem przy Pawłowie, gdy naraz wstrzymał rękę w połowie drogi i rzekł:– Właściwie pan zawiniłeś najwięcej, boś urzędowa osoba.Pawłow przygarbił się, poszarzał na twarzy, a bosman uradowany jego zmieszaniem ciągnął:– Bardziej zgrzeszyłeś niż my, cywile, ale nie martw się pan.Nadrobimy karygodne zaniedbanie większym naczyniem.Mówiąc to odstawił swój i Pawłowa kieliszek, podsuwając na ich miejsce szklaneczki do wody.Napełnił je po brzegi.– Wszyscy piją do dna! – zawołał.Pawłow poderwał się gorliwie; stojąc spełnił toast.Zaledwie usiadł, nieubłagany bosman znów przemówił:– Nie możemy obrażać szanownej małżonki cara.Nalewaj pan, panie Pawłow!Wkrótce potem przyszła kolej na każde z carskich dzieci, rodziców cara, rodziców carowej, aż Pawłow, stukając się z bosmanem szklaneczkami przy każdym toaście, w końcu całym ciężarem już bezwładnego ciała ciężko opadł na fotel.Bosman popatrzył na niego krytycznym wzrokiem, po czym jeszcze raz napełnił szklanki.– Panie Pawłow, pijemy zdrowie twojego szefa, ministra spraw wewnętrznych – zawołał.Pawłow chwiał się.Coś mamrotał nieprzytomnie.Bosman silnie potrząsnął go za ramiona.– Zdrowie ministra policji, słyszysz?! – krzyknął.Pawłow bezwładnie opadł na oparcie fotela.Głowę zwiesił na piersi, spał w najlepsze.Bosman zarechotał basem:– Ale go wykończyła carska rodzinka! Nawet swego ministra zlekceważył! Jak amen w pacierzu złożę na niego skargę na ręce gubernatora w Błagowieszczeńsku.Skoro jednak drań już śpi, to pozwolę sobie zmienić toast.Niech żyje rewolucja!Wszyscy powstali i wypili do dna.Bosman wygodnie rozparł się w fotelu, nabił fajkę tytoniem, po czym zwrócił się do Niekrasowa:– Dokończ pan mego dzieła i każ ludziom wynieść tego pijaczynę! Do rana mamy spokój!– A niech cię diabli porwą, niedźwiedziu! – do łez śmiał się Niekrasow.– Pójdź, niech cię uściskam! Zawsze mi się zdawało, że mam mocną głowę do szklanicy, ale tobie nie sprostam!– Iii, to była tylko drobna zaprawka.Niech Tomek opowie, jak podczas ostatniej wyprawy grałem na pełne kieliszki w Chotanie z jednym Chińczykiem[51].Tamten to miał łepetynę!– Zaraz spokojnie pogadamy – śmiał się Niekrasow.Wyjrzał przez iluminator i klasnął w dłonie: – Hej, Iwan, chodź tu na chwilę!Marynarz wsunął się do mesy.– Zamknij gdzie tego szpicla! Niech śpi do rana i nie odbiera nam humoru – rozkazał kapitan.Iwan przerzucił sobie przez ramię Pawłowa; znikł z nim tak cicho, jak przyszedł.Zaczęła się miła pogawędka [ Pobierz całość w formacie PDF ]